Auto Memory w Claude Code – automatyczna pamięć agenta

Każda sesja Claude Code zaczyna się z czystym oknem kontekstowym – model nie pamięta, co robił wczoraj. Auto memory rozwiązuje ten problem: agent zapisuje notatki o tym, czego się nauczył, i ładuje je przy starcie następnej sesji.

Jak działa Auto Memory?

Auto memory przechowuje notatki w pliku memory.md w katalogu .claude projektu. Claude zapisuje je automatycznie, gdy uzna, że jakaś informacja jest warta zapamiętania – na przykład po tym, jak poprawisz wygenerowany kod, wskażesz preferowaną bibliotekę albo potwierdzisz konkretną konwencję.

Zawartość auto memory jest ładowana do okna kontekstowego na początku każdej sesji – pierwsze 200 linii lub 25 KB. Reszta jest dostępna, ale spoza głównego kontekstu (może być przywołana w razie potrzeby).

Co Claude zapamiętuje automatycznie? Przykłady z dokumentacji: komendy builda („projekt buduje się przez npm run build, nie next build”), odkryte konwencje („używamy nazewnictwa kebab-case dla plików komponentów”), obejścia problemów („zmienna env X musi być ustawiona, inaczej testy padają”), preferencje („użytkownik woli React Query nad useEffect do fetchowania danych”).

Różnica między Auto Memory a CLAUDE.md

To dwa komplementarne mechanizmy. CLAUDE.md piszesz Ty – to świadomie zaprojektowana instrukcja, która definiuje zasady i kontekst projektu. Auto memory pisze Claude na podstawie Twoich zachowań – to bieżące notatki z tego, co agent zaobserwował. CLAUDE.md to konstytucja, auto memory to dziennik pokładowy.

W praktyce działają razem: CLAUDE.md daje agentowi stabilny fundament, a auto memory dostarcza kontekst z ostatnich sesji – np. że wczoraj przełączyłeś się z yarn na pnpm, więc dzisiaj agent od razu używa pnpm.

Zastosowanie w systemie soloprzedsiębiorcy

Dla kogoś, kto buduje własny system AI z Claude Code, auto memory to sposób na stopniowe uczenie agenta swojej domeny bez ręcznego dokumentowania wszystkiego. Zamiast opisywać w CLAUDE.md każdą konwencję, możesz pozwolić agentowi uczyć się przez użycie – wystarczy konsekwentnie poprawiać rezultaty.

Przykład: pracujesz nad systemem content marketingu. W pierwszych sesjach Claude generuje posty w złym tonie – poprawiasz. Po kilku poprawkach auto memory zapisuje Twoje preferencje i agent zaczyna trafiać w ton za pierwszym razem. Nie musiałeś niczego opisywać – agent nauczył się przez korektę.

Ograniczenia i zarządzanie

Auto memory nie jest idealna. Po pierwsze, Claude może zapamiętać coś, czego nie chcesz – błędne założenie, nieaktualną konwencję, złą ścieżkę. W takim przypadku możesz ręcznie edytować plik memory.md lub go wyczyścić.

Po drugie, limit 200 linii oznacza, że starsze notatki mogą być wypchnięte poza główny kontekst. Warto okresowo przeglądać memory.md i promować ważne obserwacje do CLAUDE.md, gdzie mają gwarantowane miejsce.

Po trzecie, auto memory jest per repozytorium i współdzielona między worktree'ami. Sub-agenci mogą mieć własną pamięć – konfiguruje się to przez opcję --memory uruchamiania sub-agenta.

Jak włączyć i sprawdzić Auto Memory

Auto memory jest domyślnie włączona w Claude Code od wersji 2.x. Plik memory.md tworzy się automatycznie po pierwszym zapisie. Możesz sprawdzić jego zawartość komendą cat .claude/memory.md. Aby wymusić zapamiętanie konkretnej informacji, możesz użyć komendy /remember w czacie Claude Code.