CLAUDE.md

CLAUDE.md to zwykły plik Markdown, w którym zapisujesz instrukcje mające obowiązywać Claude Code podczas pracy nad projektem. Claude czyta taki kontekst na starcie sesji, więc nie musisz w każdym nowym czacie ponownie wyjaśniać, gdzie są pliki, jakie są zasady marki, jak uruchomić testy albo czego agent nie może robić bez Twojej zgody. To nie jest kod ani magiczna pamięć. To uporządkowana notatka operacyjna dla AI.

Największa wartość CLAUDE.md pojawia się przy zadaniach, które wracają: tworzeniu strony, analizie danych, przygotowywaniu treści, poprawkach w repozytorium czy obsłudze klienta. Jeśli AI po raz drugi pyta o tę samą rzecz albo popełnia ten sam błąd, informacja prawdopodobnie powinna trafić do pliku. Dzięki temu budujesz własny system pracy, a nie kolekcję jednorazowych promptów. Dla osoby sprzedającej wiedzę może to być dokument opisujący ofertę, odbiorcę, ton komunikacji, zakazane obietnice i kolejne kroki w procesie.

Claude Code obsługuje kilka poziomów takich instrukcji. Plik w katalogu projektu, na przykład ./CLAUDE.md, może być wspólny dla zespołu i trafić do kontroli wersji. CLAUDE.local.md służy raczej do prywatnych ustawień konkretnej osoby i nie powinien zawierać sekretów ani trafiać do repozytorium. Możliwe są też instrukcje użytkownika i organizacji. Im bliżej katalogu, nad którym pracujesz, tym bardziej konkretne zasady mogą się pojawić. Nie kopiuj jednak tego samego akapitu do wielu miejsc, bo sprzeczne reguły obniżają przewidywalność.

Dobry CLAUDE.md jest krótki, sprawdzalny i oparty na decyzjach, których model nie wywnioskuje sam z plików. Zamiast „pisz dobrze”, wpisz „nagłówki mają być po polsku, bez długich myślników, a przed commitem uruchom npm run build”. Zamiast opisu całej firmy, zapisz aktualną ofertę, odbiorcę, kilka zakazów i źródła danych. Oficjalna dokumentacja Anthropic zaleca utrzymanie pliku w granicach około 200 linii, ponieważ zbyt długi kontekst zużywa okno kontekstowe i może osłabić stosowanie ważnych zasad.

Praktyczny przykład dla solopreneurki: utwórz w katalogu projektu CLAUDE.md z pięcioma sekcjami: cel projektu, odbiorca, oferta i fakty, ton komunikacji, komendy weryfikacyjne oraz granice bezpieczeństwa. W sekcji granice zapisz na przykład, że AI może przygotować draft, ale nie może wysłać newslettera, opublikować posta ani usunąć danych bez potwierdzenia. Po tygodniu pracy dopisz tylko te korekty, które powtarzałaś przynajmniej dwa razy. To zamienia poprawki w aktywo, a nie w historię rozmowy, która znika po zakończeniu sesji.

CLAUDE.md nie egzekwuje zasad technicznie. Claude traktuje jego zawartość jako kontekst, więc nie zastąpi kontroli dostępu, kopii zapasowej ani automatycznej blokady ryzykownej komendy. Gdy konkretna akcja ma być zawsze zablokowana lub zawsze wymagać kontroli, użyj uprawnień, hooków albo etapu akceptacji człowieka. Uważaj też na dane wrażliwe: nie wpisuj do pliku haseł, tokenów API, danych klientów ani nieaktualnych obietnic sprzedażowych. Taki plik powinien pomagać podejmować dobre decyzje, nie być magazynem wszystkiego.

Zrób to dziś: wybierz jeden proces, w którym AI regularnie wymaga doprecyzowania, na przykład przygotowanie landing page. Zapisz 10 do 15 konkretnych zdań o odbiorcy, ofercie, dowodach, stylu i kryterium gotowości. Dodaj jedną komendę sprawdzającą oraz jedną granicę bezpieczeństwa. Następnie używaj tego pliku przez kilka sesji i usuń każdą regułę, która jest ogólna, sprzeczna albo nie wpływa na wynik. Powiązane pojęcia, takie jak inżynieria kontekstu AI i prompt systemowy, pomagają zaprojektować resztę systemu.